Sophie Fredericq een vergeten Nevelse schrijfster

Sommigen kennen nog de gezusters Rosalie en Virginie Loveling, de twee schrijfsters uit Nevele. Maar zij hadden een oudere halfzuster, Sophie Fredericq (1819-1895) die eveneens in Nevele werd geboren en zelf een verdienstelijke auteur was. Zij deed dat in een tijd dat het voor vrouwen haast onmogelijk was om een dergelijke rol te spelen.

In het eerstvolgende nummer van het streektijdschrift ‘Het land van Nevele’ verschijnt haar verhaal als hoofdartikel.

Sommige tijdgenoten vonden haar een begaafde schrijfster. Zij is onterecht vergeten geraakt en om die reden plaatst de heemkundige kring het Land van Nevele haar opnieuw voor het voetlicht.

Zij begon haar literaire activiteiten met vertaalwerk en een reeks novellen die onder een schuilnaam verschenen in literaire jaarboekjes.  Vooral het verhaal ‘Aldegondeken’ uit 1867 werd goed onthaald in Vlaanderen en Nederland. Voormalig hoogleraar letterkunde aan de Ugent Antonin Van Elslander vond het een geslaagd werk en plaatste haar daarmee samen met de gezusters Loveling bij de literaire voorouders van Cyriel Buysse. 
Na haar huwelijk met de van Schotse afkomst Aimé McLeod woonde ze een tijdlang aan zee. Ze schreef er een reeks opvallende fijnzinnige novellen over de vissersbevolking, die in 1902 boekvorm werden uitgegeven als: ‘Heen en weder, opgeraapte schetsen’.

Dierenrechtenactiviste

Zij raakte echter het meest bekend in Vlaanderen met het boek ‘De Menschen en de Dieren’ uit 1859 dat verschillende keren werd herdrukt en werd bekroond door de in Brussel gevestigde Maatschappij ter bescherming der dieren.
Sophie toonde zich met de uitgave een verre voorloper van dierenwelzijn, een toen nog onbekend concept. Telkens opnieuw argumenteert ze dat de dieren nuttig zijn voor alles en nog wat en dat ze daarom met  respect moeten  benaderd  worden. Vooral  het  voor ons  onbegrijpelijk geworden, maar destijds wijdverspreide zinloos doden van allerhande kleine wilde dieren door blaaspijpschieten neemt ze op de korrel.
Zij overleed in 1895 en werd begraven op de Gentse Westerbegraafplaats. Haar Zoon Julius Mac Leod was een strijdbare cultuurflamingant en internationaal bekende botanicus.
Haar strijd voor dierenrechten werd verdergezet door haar (half)nicht Alice Buysse, die in Gent het nog altijd bestaande dierenasiel stichtte in het Citadelpark.